Emeğe saygı bayramı diyorlar. Ben hiçbir zaman 1 Mayıs’ı bayram olarak görmedim.
1Mayıs Proletaryanın prangaların kırıldığı gün değildir.
Hiç Kutlamadım asla kutlamamda. Benim için sıradan bir gündür.
Başka günler işçi, memur, çiftçi için sunduğum iyi dilekleri 1 Mayıs’ta da sunarım.
1 Mayıs alın teri tüccarları, ideoloji ve siyaset bezirganları için önemli bir gündür.
MKE de istihdam olduğum yıllarda 1 Mayıslar da hep çalışmışımdır.
1977 yılında askeri tesisler için Marmaris Balan Tepe de çalışıyorduk.
MKE den 7-8 sorumlu arkadaşlarımla branşlarımıza göre işler yapıyorduk.
Yerelden yüz kadar işçi veya taşeron çalışıyordu.
Bir Mayıs yaklaşınca iki yedek subay üniformalarının işçi arasında 1 Mayıs’a gidin teşvikleri yapılıyordu.
Ben bütün işçilere 1 Mayıs’ta Taksime gitmemelerini, iyi şeyler olmayacağını, giden olursa işlerine son verme gayretinde olacağımı söyledi.
Sıhhı tesisat ve demir işlerinde çalışan benim ekibim çok sağlam adamlardan oluşuyordu.
Biz 1 Mayıs’ta özellikle çalıştık. Zaten yaptığımız ihaleli iş te bunu gerektiriyordu.
O sene tahmin ettiğim gibi Taksim Meydanı kan gölüne döndü.
SONUŞ OLARAK:
28 işi ezilerek ya da boğularak, 5 kişi silahla vurularak pisi pisine öldüler. Hepsi de niyazi oldu. Tabii bütün bunların müsebbibi DİSK idi.
Bizde çalışıp, bizi dinlemeyip te gidenler kolu- bacağı kırık, kafası yarık döndüler. Ancak ben ön görümün doğru çıkmasına sevinmedim, sevinemedim, of olsun diyemedim. Çünkü bunlar Selanik dönmesi TC cilerden değil, gerçekleri tam bilmeyen bu memleketin aldatılmış insanlarıydı.
Şimdi o zamana göre 1 Mayıslar çok sakin geçiyor.
Sadece rutin konuşmalar dışında ürmesi gerekenler ürüyor, hırlıyor ve bağırıyorlar.
Yılın üç yüz altmış beş günü bütün aziz milletime hayırlı olsun.
Her gününüz kutlu olsun.
Her insanımız sağlıklı olsun.
Her vatandaşımız mutlu olsun.
İNŞALLAH.