Her insanın kendisine has düşüncesi, tavrı, bakış açısı vardır. Kendisine yakın düşüncede olan kişiler birbirleriyle daha iyi anlaşır. Zıt düşüncedekiler de anlayış içerisinde olmaya gayret göstermelidir. İnsan kendi görüşünde dirayet gösterebiliyorsa merttir. Sözünün arkasında durmak yiğitliktir. "Düşmanın bile mert olmalı" demiş atalarımız.
Görüş sahibi kişileri takdir etmek, onlara değer vermektir. Bir insanın başka bir insana verebileceği en büyük hediye ona verdiği değerdir bence. Kendi çıkarlarınıza uymasa bile "Yiğidi öldür ama hakkını yeme" demiş atalarımız.
Her insan bir değerdir, çabalıyor ve mücadele ediyorsa değeri artmalı bence. Mücadelesini haklı görüp yanında olanlar olacaktır. Doğru yolda iseler takdir edilmeli yanlıştalarsa tenkit edilmeli veya durdurulmalıdır. Görmezden gelemek yada verdiğiniz mücadeleyi göz göre göre yok saymak size ve yanınızdakilere değer vermemek demektir.
Peki bu şekilde davranan kişiler emeğe ne ölçüde saygı gösteriyorlar? Kendi göstermedikleri saygıyı başkalarından beklemeye hakları varmıdır? Önüne gelene bir fiske arkasına gelene bir tekme atmakla insan ne kadar ilerleyebilir ki?
Etrafına bakıp herkesi görmek yerine aynaya bakıp kendini görenler, aynanın kırılabileceğini düşünmeliler. O zaman yapacakları tek şey eğilip cam kırıklarını toplamak olacaktır. Onun görmedikleri kişiler ise onu seyrediyor olacaklar. Onun görmedikleri kişiler ise onu seyrediyor olacaklar. İnsanlara değer vermek gerektiğini acaba o zaman anlayacaklar mı?
"Merhameti olmayana merhamet edilmez" diyor Resul-i Ekrem efendimiz. Biz ümmetine düşen ise ona uymaktır. O söylüyorsa doğrudur.