Türkiye’de, çok partili sisteme geçildikten sonra tek başına iktidar olan ilk parti Demokrat Parti oldu. 1946’da kurulan ve sırasıyla 1950, 1954 ve 1957 yıllarında girdiği seçimlerden galip çıkmayı başaran Demokrat Parti, adını tarihe altın harflerle yazdırdı. Partinin lideri Adnan Menderes ise efsaneleşirken, 1960’da yapılan askeri darbeden sonra asılarak idam edilince tüm vicdanlardaki yerini aldı.
Ancak ülkemizdeki merkez sağın kaderinde olsa gerek, bir sonraki hep öncekini unutturuyor. 1950’lerde başlayan Menderes furyası daha sonra yerini Turgut Özal’a bıraktı. Tabiri caizse Menderesçiler, Özalcı oldu. Turgut Özal’ı Menderes’e benzetenler, Menderes’in arkasından yürüdükleri gibi bu kez de Özal’a sahip çıktılar.
Özal’ın vefatından sonra da gelenek yine bozulmadı. Özal’ın başarılı siyaset kariyerinin ardından hayata gözlerini kapaması, Özalcıları uzun bir süre başka bir liman aramak durumunda bıraktı. Menderes ve Özal’ın ardından gelen Mesut Yılmaz’da o boşluğu dolduramayınca, ülke hep koalisyon hükümetleri ile yönetildi.
Bu tablo 2001 yılına kadar devam etti. Ak Parti’nin kurulması ve 2002 seçimlerinden tek başına iktidar çıkmasından sonra artık Özalcılar da Recep Tayyip Erdoğan’ı desteklemeye başladılar.
Anlayacağınız merkez sağın kaderi yine değişmedi. Adnan Menderes ile başlayan Turgut Özal ile devam eden merkez sağ rüzgarı Recep Tayyip Erdoğan ile devam ediyor.
Hal böyle olunca 17 Eylül’de idamının 52. yıldönümü gerçekleşen Menderes’i kimse hatırlamadı. Kesim kesim basın açıklamaları, rahmet ve minnet mesajları yayınlandı ancak Menderesçiler artık Erdoğancı oldu.