Birsen ERARSLAN
Cenab-ı Hakkın biz insanlara bahşettiği en yüce duygulardan biridir sevgi. Biz bu duyguyu beslemeseydik yer yüzünde hep beraber nasıl yaşayabilirdik. Sevdiğimiz kişilerle bir arada olmak onlarla sohbet etmek mutlu eder bizleri. Peki ya uzaktalarsa... Arzu ettiğimiz gibi konuşamıyorsak vakit geçiremiyorsak. İşte o zaman bu duyguya özlemde ekleniyor. Özlem duyulan kişi olmak bizleri çok memnun etsede özlem duymak keder verir. Bu duygu her zaman Leyla ile Mecnun'un birbirlerine duyduğu özlem kadar yoğun hissedilmeyebilir. Fakat nice aşıklar vardır ki türküler yakmışlar bu duyguyla. Şarkılarda name name işlenmiş hisler. Şairler özlem duygularıyla yazmışlar şiirlerini. Hikayeler romanlar yazılmış özlem duygusuyla. Anneye, babaya, kardeşe, arkadaşa sevgiliye duyulmuş kimi zaman. İnsnaoğlu yer yüzüne indiği andan itibaren hissettiği bu duyguyu günümüzde gerektiği gibi hissedebiliyor muyuz acaba? Hayatımızı kolaylaştırmak için icad edilen teknolojik aletlerin duygularımızın azalmasına sebep olmaması gerekir. Birbirimizle olan iletişimimizi sağlamak için geliştirilen araçları gereğinden fazla kullanmıyor muyuz? Graham Bell telefonu icat ettiğinde şu anki durumunu tahmin edebilir miydi? Hayal bile edebildiğini zannetmiyorum. İletişimin bu kadar rahat yaşanabildiği günümüzde kullanıldığında müthiş kolaylık sağlayan bu araçlar gereksiz kullanıldığında vakit kaybının yanı sıra insanlığımıza zarar veriyorlar. Telefon, bilgisayar bunlardan sadece ikisi.
Vatani görevini yapan Mehmetçikten haber alabilmek için aylarca mektup yolu gözlerdi anneler, eşler, kardeşler. Uzakları yakın edebilmekti maksat aslında. Hacı bekler gibi beklenirdi postacıların yolu. Şimdi ise postacı gelince içimiz sızlıyor. Çünkü postacılar artık sevdiklerimizden haber değil faturalar veya icra haberleri gibi haberler getiriyorlar. Yan odada oturan yakınımızla veya dünyanın diğer ucundaki yakınımızla konuşabilmek aynı günümüzde. Bir tuşla istediğinize istediğiniz zaman ulaşabilirsiniz. Telefonunuzda para, bilgisayarınızda internet olması yeterli. İletişim rahatlığı mesafeleri kısalttı belki ama insanlarımız birbirinden uzaklaştı. Otobüste yanyana gittiği kişiye selam bile vermez, yokmuş gibi davranırken telefonun diğer ucundaki ona daha yakın "Oturdum kalktım, gittim, geliyorum" gibi gereksiz kelimeler kullanılır oldu.
Hayatımızı kolaylaştıracak olan iletişim araçları yanlış ve gereksiz kullanıldığı için bizi bizden ediyor. Amacı dışında kullanılan herşey gibi. Herkes birbirine o kadar uzak ki. Dostluğu özlüyoruz, arkadaşlığı özlüyoruz. Özlemeyi özlüyoruz.