YİNE MEVZUATA TAKILDIK!

AHMET MEŞE

‘Hayat mevzuatla ölçülmemeli.’

Bu sözler, Bilecik’te çok büyük izler bırakacağına inandığım değerli bir büyüğüme ait.

Yönetmeliklerin, genelgelerin, prosedürlerin yön verdiği bir hayatta, insanın varolduğu yerde mevzuatın her zaman kesin çözüm aracı olmadığını anlatmaya çalışıyor.

Ama gel gör ki, bu çözüm aracını kullanmak her zaman ilk tercihtir.

Nasıl mı?

Şırnak Uludere’de askerlik yapan Mehmetçik, izin alarak memleketi Bilecik’e gelir. Gece otobüsten iner, özlemle çarpan yüreğinin ateşini söndürmek için koşa koşa evine gider.

Kolay değil Şırnak’tan gelmiştir. Terör sorununun bittiği düşünülse de Uludere’de asker olmanın stresi yeter her şeyi bir kenara bırakmaya. Mehmetçik, uzun bir aradan sonra yatağında güzel bir uykunun hayalini kurar.

Evinde olmanın huzuruyla uykuya dalan asker, birden uykudan uyanır.

Neden mi?

Çünkü Şırnak Uludere’nin o sert ikliminde üşütmüştür ve hasta olmuştur. Sabaha kadar sıkar dişini ama daha fazla dayanamayınca tutar acilin yolunu.

Yukarıda anlattığım Mehmetçik, acile girdiğinde tedavi olamaz ilk başta. Oradaki memur ile de atıştılar mı, haberin kokusu hemen duyulur.

Bizde kokuyu alınca Sinan ile birlikte düştük yola. Mağdur olduğunu söyleyen asker arkadaşla görüşüp, neler olup bittiğini öğrendik. Ancak az öncede dediğim gibi işin yönetmelik, mevzuat, prosedür vesaire tarafını bilmediğimiz için Hastaneler Birliği Genel Sekreteri Dr. Mustafa Yılmaz hocayı aradık.

Mustafa Hoca, konuya büyük bir hassasiyetle yaklaştı. İşin bir yasal prosedürünün olduğunu ancak hastanenin acil polikliniğine gelmiş bir askerin tedavi görmesi gerektiğini söyledi. Yaptığı görüşmeler neticesinde önce sağlık denilerek asker arkadaşımız muayenesini oldu. Askeri kanattan yapılacak sevk işlemleri de sonrasında halloldu.

Mustafa Hoca zannederim yetkisi dahilinde hayatı mevzuatla ölçmedi ve vatani görevini yapan Mehmetçiğe elinden geldiğince yardımcı oldu.

İşin diğer tarafındaysa, askerlerle ilgili birçok problem yaşanıyor hastanemizin acil polikliniğinde. Bence buradaki en önemli husus, oraya gelen hasta ve yakınları ile iletişim kuran çalışanlarda. Taşeronlaştırılan halkla ilişkiler bölümleri maalesef devlet geleneği ve devlet kültürüne yeterince sahip olmadıkları için vatandaşların bam tellerini kontrol etmekte zorlanıyorlar. Oysa ki, oraya gelen askerin ailesi yanında, Şırnak Uludere’den geldiği izin kağıdında yazıyor. Vatan savunması yapan Mehmetçik ile yine devlete hizmet eden oradaki çalışanın birbirlerini anlaması gerekiyor. Ama bu sistemin olduğu hemen her yerde bu beklentilere cevap bulmak oldukça zor.

Hal böyle olunca, vatandaşın devletine olan güveninin azalması telafisi en zor yaralar arasında yer alıyor.

Neyse…

Aradan çok fazla geçmeden bir mevzuata daha takıldık.

Pazartesi günü bir otobüs yanaştı Bilecik Valiliği’nin önüne. İçinde Bayırköy’den gelen öğrenci velileri vardı.

Onları oraya getiren sebep, birinci sınıfta okuyan çocuklarının öğretmeninin tayininin çıkmasıydı. İl Milli Eğitim Müdürü Süleyman Şişman ile randevulaşmışlardı. Tayinin durdurulmasını isteyeceklerdi Süleyman Hoca’dan.

İçeri girdiler….

Bir saati aşkın bir süre görüştüler ama olmadı. Çünkü mevzuatlar, prosedürler çıktı karşılarına.

Eminim ki, Süleyman Hoca elinden geleni ardına koymadı ama onun yetkileri çerçevesinde istese de çözemedi bu işi.

Hayırlısı olsun diyesim geldi ama aileler inançlı, onlar kararlı. Elbet bu işin bir çözümü olmalı diyorlar. Mevzuata takılmasın istiyorlar.

Duydum ki, başlamışlar bile girişimlere, hemşehrimiz Milli Eğitim Bakan Nabi Avcı’nın danışmanından randevu alınmış önümüzdeki günlere. Bayırköy Belediye Başkanı Mustafa Yaman’da tüm imkanlarını seferber etmiş onlar için.

Allah rast getirsin inşallah.

Not: Hemşehrimiz Milli Eğitim Bakanı Nabi Avcı Demirköy’de hıdrellez şenliklerine katılmıştı. Pek azdı ona Sayın Bakanım, Sayın Vekilim veya Efendim hoş geldiniz diyen. Köylüleri ona ‘Nabi abi’ hoş geldin dediler hep bir ağızdan. Sayın Bakanım, Bayırköylüler içinde bir abilik yapın, o miniklerin Nabi amcası olarak hafızalarında kalın.