Mezarlıklara bakıyorum sonu görünmeyen karanlık bir koridor. Bu koridorun sonu asırlar ve çağlar ötesine uzanmaktadır ve hiçbir Ademoğlu bu uzantının sırrını çözememiştir.

Neler gelmiş, neler geçmiş, neler olmuş, neler yaşanmış. Evren’in tarihini tam olarak bilen yok.

Biz gördüklerimizle yetinelim. Doğum ve ölüm var. Bu bir tabiat olayıdır. Zaten ölmek için doğuyoruz.

Öylesine babayiğidiz ki; yaşarken farkında olmadan ölüme meydan okuyoruz.

AA muhabiri İbrahim Öztosun her gün cenaze ilanı verdiği halde ölümü umursamıyoruz.

Ölmek için kendimize sigara ve alkol içerek, düzensiz bir hayat yaşayarak elimizden geleni yapıyoruz. Kendi kendimize yaptığımız kötülükleri bir başkası yapsa hemen gırtlağına sarılırız.

Dün mezarlıkta idik, yarın yine mezarlıkta olacağız. Hayat bu minval üzere devam edecek.

Mezarlık mukimlerinin hayalleri gözümün önünden film şeridi gibi geçiyor.

Yaşayanlar olarak bizler mevtalara son duamızla Fatihalarımızı okuyup, gaflete daldığımız yerden hayata devam ediyoruz.

Günün tek kâr’ı bir pide ile ayran oluyor.

Dur yolcu gitme! Demeye kudretimiz yetmiyor.

Dünya da ibret alacağımız ölüm aslında iliklerimizin içinde bize çok yakın.

Ve kaçınılmaz son, her nefis ölümü tadacaktır.

Aslında ölüm güzel bir nimet.

Fincancı katırlarını ürkütmezsek sorun yok, bir de ürkütürsek yandı gülüm keten helva.

Bin Bir Gece Masallarındaki hamal Abdullah bir ip ile küfenin hesabını sabaha kadar veremeyince Veli Efendinin servetinin çoğunu almaktan vaz geçmişti.

Şunu unutmayalım ki; hesap ölünce değil yaşarken verilir.

İmamın, nasıl bilirdiniz? Diye sorması bir şey ifade etmiyor.

Bütün hayaller ve işler yarım kalacak.

Mal, mülk, makam, şan şöhret, zevk ve sefa hepsi de geçici şeyler. Bâki olan Allah.

Yaşımız ne olursa olsun yaşama mücadelesi vereceğiz.

Yarın ölecekmiş gibi ahirete, hiç ölmeyecek gibi dünya ya çalışacağız.

Unutmamız gereken tek şey dünyanın bir imtihan dünyası olduğudur.

Bâkî Selamlar.

24 Temmuz 2026

Fıranlar