Sisli bir salı akşamı Mısdava Bubamla Küçükelmalı yolunu tuttuk.

Bilecik İl Tarım Müdürlüğümüz müdürü ve mesai arkadaşları ile "Pazaryeri Palatformu" olarak bir istişare toplantısı gerçekleştirdik.

Koca Yörük Ramazan Bakkal detayları yazacak ve sizlerle paylaşacağız inşallah.

Bu toplantı beni hayallere sürükledi.

Babamın tütün ektiği, abimin şerbetci otu diktiği, karda kış da pancar söktüğümüz o çok calıştığımız günler geldi aklıma.

Bir Amerikan darbesiyle başbakan olan sonra bir suikast ile öldürülen Nihat Erim yasaklama dan evvel ektiğimiz haşhaşları zaten hiç unutmadım.

Aksamın serinliğinde çizdiğimiz kobalaklar dan aldığız afyonlar aileye iyi bir gelir olurdu.

Yarı orman köylüsüydük.

Satış odunlarımız la köylümüzü çok sömürdüler.

Hüseyin Sepetçi dayımın getirdiği odun tüccarını kovduklarını dün gibi hatırlıyorum.

Ama sömürenlerin hiç birine yâr olmadı.

Devlet inek kredisi verirdi, alanların çoğunluğu bu krediyi başka maksatla harcardı.

Koyunculuktan hiç anlamayanlara kredi verip çarçur ettiler.

Köyler de tarım aletleri modernleşti ama ekilen çeşit azaldı.

Yaylalar la beraber köylerde boşaldı.

İnsanlar tembelleşti.

Devletimiz her türlü teşviki yapıyor.

Yaylalarda mera ıslahı yapılıyor.

Çiftçiliği bilinçli yapanlar kazanıyor.

Ama bu işler ütülü pantolonla olmuyor.

Ekersen toprak geri çevirmiyor.

Ülkenin can damırının tarım ve hayvancılık olduğu gerçeği ortada.

Bir problem iletildiğin de hemen müdahele ediyorlar.

Lakin tarım alanlarının betonlaşma tehlikesi ile yüzyüzeyiz .

Bizi pek dikkate almıyorlar ama yine de gayretlerimiz hayırlara vesile olsun inşallah.

Devlet ben yapacağımı yapıyorum, vatadaş da elinden geleni yapsın diyor.

Ben hiç çiftçilik yapmadım.

Şadi Erdal abim bu konuları daha ciddi ele alıyor.

Ahmetler muhtarı Mustafa bu konularda maşallah lokomotif gibi.

Yazacak çok ama fazla yazmaya da gerek yok.

Bâkî Selâm diyelim.