Bu nasıl anlatsam ki;

Ulu Gazi’nin dört yüz çadırla ulu bir çınar yeşerttiği bu mihenk noktasını çok kısa anlatmaya çalışacağım.

Ezelden ebede sürecek bir türkünün gönül teline vuran mızrabın adıdır Söğüt.

Kimi zaman bozlak, kimi zaman maya, kimi zaman kırık bir hava, bazen da hançere hançerleyen bir hoyrat olur bu türkü; makamı Oğuz, usulü Kayı, sözleri Türkçe, ritmi Türkmence bir türküdür Söğüt.

Aşiretten devlete, devletten imparatorluğa, tarihe şeref veren bir milletin kan ve irfanla yazdığı bir destandır Söğüt.

Altı asırdan fazla sürecek bir koşunun başlama noktasıdır Söğüt.

Alperen ve erenlerin bu iki manayı birleştiren bedenlerin omuz omuza vererek cihanşümul bir devleti kurdukları bölgenin adıdır Söğüt.

Türk boylarının uğrak yeri; Selçukludan Osmanlı’ya, Osmanlı’dan Türkiye Cumhuriyetine devredilen bir sancaktır Söğüt.

Altı asırdan fazla süren bir imparatorluğun ilk başşehri, altı asırdan sonra sadece düşmanın değil, Yüce Milletimizin makûs talihinin de yenildiği bir mekândır Söğüt.

Ezelden ebede uzanan bir türküdür Söğüt. İşte bu türkünün coşkusuyla kişner atlar, yeleler bu türkünün ezgisiyle yelpelenir tuğlar gibi.

Domaniç Yaylasından Söğüt kışlağına bu havayla şahlanır küheylanlar.

Söğüt’te, Dursun Fıkıh’ta pilavlar kaynar, ayranlar çalkalanır yayıkta, bağlar bozulur, giysilerin renk cümbüşünde er meydanında ciritler oynanır. Yurdun dört bucağından insanlar akar Söğüde seller gibi. Tıpkı 1299 öncesindeki gibi. Söğüt ayrılık değil birleşme yeridir. Onun için yürekler aynı heyecanla, aynı aşkla, aynı şevkle çarpmalıdır Söğüt’te.

Birliğimize, dirliğimize sahip çıkmanın asaletini yaşayalım. Ki; iç ve dış düşmanlar kahru perişan olsun.

Kuruluş ve Kurtuluş diyarından İlim Yayma Cemiyeti muhiplerine, gaziyanlar ve bacıyanlara selam olsun.