SİYAH PEYNİR OLMAZ Kİ!

Ankara da beş altı yıl Balgat’ta On yedi yıl Etimesgut’ta ve otuz yıla yakın da ailem ile birlikte Sincan da ikamet ettim.

Kirada otururken çok çabuk ev değiştirirdim. Ev sahiplerinin kahrını çekmek bana zor gelirdi.

Bahçe yapma ve tavuk besleme merakım vardı.

Kızım Ülkü tavuklara isim koyardı.

Musti adında bir horozumuz çocuklara saldırmaya başlayınca kesmek zorunda kalmıştık ve Ülkü hiç yememiş ve bize günlerce küsmüştü.

Komşuluk bambaşkaydı. Komşuları bir akraba gibi görürdük.

Oturduğum evden Kürt Ali’nin evi görünürdü. Dodurgalı Osman, Kırıkkaleli Ünal, Kızılcahamamlı Urgancı ve birçok arkadaşımızla sık görüşür ve gider gelirdik. Komşulukta hanımlarımızın rolü ön planda olurdu. Ev sahibim Sivaslı İsmet abim ile hala görüşürüm.

Çocuklarıma düşkün bir baba idim. Onlarla kartopu oynar kırlarda gezerdim. Arkadaş gibi olurduk. Çocuklar bazen kartopu tuzağı kurarlardı. Bir gün aynı şeyi ben de yaptım. Büyücek bir tepsiye kar topu doldurdum ve yattım pusuya. Çocuklar neye uğradıklarını bilemediler.

En küçük kızım Ülkü’ü çok zayıftı. Atatürk Orman Çiftliğindeki SSK dispanserindeki Dr. Bihter hanımın özel ilgi alanındaydı. Birkaç gram kilo alınca sevinirdik.

Ülkü’yü kucağımda taşıyabiliyordum. O zamanlar banliyö trenleri vardı ama biz Sincan’a genellikle dolmuş ile giderdik.

Ülkü’mü aldım kucağıma Sincan’a doğru yola düştüm. Şunu alalım, bunu alalım diye konuşuyorduk.

Kızım sakın unutturma beyaz peynir de alalım. Deyince.

Baba zaten SİYAH PEYNİR OLMAZ Kİ demesini aradan demesini hiç unutmadım.

Hayat güzel, sevdiklerin bir bir eksilse de bu kaide değişmiyor.

Fakat giden günler asla geri gelmiyor.

Bence hayatın tadını alabildiğince çıkarmak lazım.

Dün dün de kaldı, yarın henüz gelmedi. Yarına erebileceğimizi de bilmiyoruz.

Bu günün tadını çıkarmaya bakıyorum.

Dışarıda puslu bir hava. Yağmur çisil çisil atıyor.

Bir yanda hasta, öbür yanda cenaze….

Hayat yine devam ediyor.