-Ne Verirsen Elinle O Gider Seninle-

Biz, ne şehidimize ne gazimize ne Niyazi’mize ağlamayız.

Biz ömür boyu Kızıl Elma peşinden koşan bir neslin ahfadıyız.

"Çobanız" dedikçe hemen tepki verirler; Peygamberimiz (sav) de çobandı.”

Biz kuzuların, buzağıların peşinden sığırların peşine düştük.

Çobanız biz...

Dağda davar güderiz, dağlardan dünyaya selam ederiz.

Bir iken iki oluruz. İki iken beş oluruz. Beş iken on iki oluruz.

Çoğalma gayemiz İlayı Kelimetullâh’tır.

Bir baltaya sap olduk mu bilemem.

Uzatılan el, tutulan elden üstündür.

Veren el, alan elden üstündür.

Hayatın sekseninci kilometresine gelinceye kadar yollarda ne tabelalar ne işaretler gördük.

Ülkü Ocakları, Ülkücü İşçiler Derneği, MGV, Çatı-Der, AHSEN, Anadolu Ahiler, AK Medrese ve birçok tabela ve işaret, yürüdüğüm yolumun haritası oldu.

Ben bu duraklarda bir şey bırakmadım.

Bu duraklar bana çok şey kattı.

Belki yaşama şevkim bu şekilde gelişti.

Kötülerle savaşmayı etrafımdaki iyi insanlardan öğrendim.

Dünyanın dolup boşalan bir han olduğunu hayat öğretti.

Sefaya değil cefaya talip olmaya çalıştık.

"Ben" demedim, hep "Biz" dedim.

Bir of çekince karşıki dağların yıkılacağına hiçbir zaman inanmadım.

Anlayamadığım bir durum ise neden zebûn gibi hep yılmayı sevdim?

Çok şükür, bardağın hep dolu tarafına baktım.

Uzun bir yol kat ettik, hamdolsun.

Beş yıldır Ertuğrul Ocağı'ndaki bildiğim son demimi mutlu yaşıyorum.

Bazen var ile yok, bir noktada birleşiyor.

Ben hayatımdan memnunum.

Ertuğrul Ocağı Derneği müntesiplerine müşekkirim.

Müsbet veya menfî yaşantıma katkıda bulunuyorlar.

Her hâl ü kârda onları seviyorum.

Şimdi beni o büyük yolculuğa hazırlıyorlar.

Çok uzaktan gelmedim ama yorgunum hancı.

Şuraya bir yatak ser, uzanayım yavaş yavaş.

Biliyoruz, dünya handır ve konaklayan yolcudur.

Yola revân olanlara ne mutlu ki gidecekleri yerde bir hesap vermeleri var.

Biz ne harama el uzattık ne hakkımız olmayanın peşine düştük.

Bu elden gittiğimizde kalanlara selâm olsun!...